Gylfar eru fáir. Af öllum stéttum, er þéttleiki Gylfa þó líklega hæstur í hagfræði. Þar eru Gylfi Zoëga, Gylfi Magnússon, Gylfi Þ. Gíslason (og sonur hans Þorvaldur Gylfason) og Gylfi Dalmann Aðalsteinsson líklega þekktastir.
Þetta fannst mér vera góð ástæða fyrir að byrja að stúdera fræðin sjálfur. Fjórðungi bregður til nafns og allt það. Þetta virðist þó ekki hafa haft nein sérstök áhrif á framgang minn í fræðunum, námsárangur né nokkuð annað, þangað til í gær.
Þannig er að í sumar skiptist ég á tölvuskeytum við hagfræðing sem var viðmælandi í frétt sem ég var að undirbúa. Ég tók að sjálfsögðu hagfræðilegum tökum á viðfangsefninu, og útskýrði við undirbúning fréttarinnar að ég væri nú hámenntaður hagfræðingur og að það mætti alveg nota flókin hagfræðiorð í mín eyru; það væri verkefni mitt að færa hagfræðina yfir á mál sem ómenntaður pöpullinn skilur.
Í gær fékk ég bréf frá hagfræðingnum. Ég skildi hvorki upp né niður í því. Ástæðan: bréfið var sent á rangan Gylfa. Einhver annar hagfræði-Gylfi átti að fá bréfið; hvort það var Magnússon eða Zoëga veit ég ekki.
Tilfinningin er óútskýranleg. Ekkert sérlega sterk, en svona frískandi fiðringur — ég er orðinn einn af hagfræði-Gylfunum.