2008
2008

Textíll
19. 02. 2008 | Frá mér, Fjölmiðlar

Þegar ég í 9. bekk GÍ sat tíma í Náms- og starfsfræðslu var borin upp spurningin um hvað textílhönnuðir gerðu. Kennarinn svaraði því til að þeir skrifuðu til að mynda textana sem lesnir væri í sjónvarpi; dagskrárkynningar og þessháttar. Þetta hefur setið í mér síðan.

Ég hef áður nefnt það hérna að ég á mér sérstakt áhugamál í félagi við nokkra í kringum mig. Dagskrárkynningar, og þá sérstaklega Sjónvarpsins, geta verið svo óviðjafnanlega hlægilegar að það er vel þess virði að veita þeim eftirtekt. Hérna eru 3 tæmi um textíl.

Á laugardaginn kemur í Sjónvarpinu:
22.00 Tveggja vikna fyrirvari (Two Weeks Notice)
Bandarísk bíómynd frá 2002. Lucy Kelson er lögmaður fasteignafyrirtækis í New York. Hún er bæði snjöll og fylgin sér en hún er líka með magasár og sefur of lítið. Það er þó ekki starfið sem kvelur hana, heldur vinnuveitandinn, George Wade. Hann er myndarmaður en afskaplega upptekinn af sjálfum sér og lítur á Lucy sem barnfóstru sína, enda er hann nánast ófær um að velja sér hálsbindi hjálparlaust. En nú er Lucy búin að fá nóg.

Á föstudaginn kemur í Sjónvarpinu:
21.15 Polly kemur heim (Polly Comin' Home)
Bandarísk söngvamynd frá 1990 byggð á sögunni um Pollýönnu. Sagan gerist í Alabama árið 1956 og segir frá því er munaðarlausa stúlkan Polly reynir að finna nýjan forstöðumann fyrir munaðarleysingjaheimilið í bænum og blása í glæðurnar í ástalífi frænku sinnar.

Og rúsínan í pylsuendanum, textílhönnuðir í Noregi láta sitt ekki eftir liggja.

Nýlega á TV2 - Zebra í Noregi:
Politihunden Rex (Rex)
Østerriksk spenningsserie. Følg den alltid like snarrådige politihunden Rex på spennende oppdrag. Det blir en dramatisk episode av Rex i kveld da Niki blir innelåst i en likkiste og en mann i ubalanse prøver å sette fyr på Rex med en brannfakkel.

www

Content Management Powered by CuteNews

Efnisflokkar: Fréttaritarar | Frá mér | Það vakti athygli mína | Fjölmiðlar | Uppáhalds...
Tálmar
18. 02. 2008 | Það vakti athygli mína..., Fjölmiðlar, Í Berlín.

Í gærkvöldi og í nótt grófst þjóðvegur númer 1, Hringvegurinn, í sundur á leið sinni um Borgarfjarðarsveit. Ég heyrði Loga Bergmann lesa fréttir þess efnis í hádeginu og í kvöld enda merkileg frétt. Loka þurfti þjóðleiðinni og þegar dimman datt á var viðgerð hætt og stefnan sett á opnun um hádegi á morgun. Á meðan er, að sögn Loga, leiðin til Akureyrar 20 km lengri.

Það fór svo fyrir Christopher McCandless á sínum tíma að straumhörð og vatnsmikil jökuláin í Alaska varð honum tálmi á leiðinni til baka. Sá myndina Into the wild í kvöld í Háskólabíói. Þetta er mögnuð saga og myndin er mjög góð.

Kirkjubóls- og Súðavíkurhlíðar eru vegatálmar vormisseris ársins 2008. Jarðgöng strax og ekkert minna. Það fór þá svo, eins og maðurinn sagði - Héðinsfjarðargöngin verða mönnum ekki víti til varnaðar, öðru nær. Nú hefur fordæmið verið sett.

(Myndin: Eins gott að Hlölli er á Akureyri. 20 km hvora leið gera samtals 40 km lengingu. Það er umtalsvert. Varð að birta þessa mynd, einu sinni enn.)

www

10 góð ráð
05. 11. 2007 | Frá mér, í Hong Kong

Ég las sniðuga grein í Vanity Fair á dögunum. Og þar sem að vinir mínir sem gera stans hérna á síðunni eru líklegir til að þurfa á þessum upplýsingum að halda birti ég þetta hérna lauslega þýtt af sjálfum mér.

„Ráð fyrir almúgann sem fá boð um að ferðast með einkaþotu.“
Þú hefur fengið boð frá ríkum kunningja um að ferðast ásamt honum í einkaþotunni hans. Og hvað nú? Fyrst skaltu reyna að minnast á þetta eins fljótt og þú getur með því að segja hluti eins og: Verð að þjóta, hjólin upp eftir tvær mín!

1. Hafðu „hjólin upp“ brottfarartímann hugfastan.
Brottfarartíminn er heilagur. Þetta er ekki kokteilboð svo ekki láta þér detta í hug að mæta passlega seint, annars verður þú skilinn eftir með hendurnar á lofti við brautarendann. ATH: 1. klassa leikarar eru undanþegnir þessari reglu.

2. Ekki nýta tækifærið og sýna allar flottustu töskurnar og hattöskjurnar.
Flestar einkaþotur hafa takmarkað farangursrými. Haft eftir einkaþotufarþega: Gleymdu harðspjalda Vuitton og komdu með squshy LV duffel bag.

3. Gerðu ráð fyrir gæludýrum um borð.
Ástæðan fyrir því að margt mjög ríkt fólk á yfir höfuð einkaþotu er sú að það hefur gríðarlega þörf fyrir það að hafa gæludýrin alltaf í grennd. Ef þú hefur ofnæmi fyrir loðdýrum pakkaðu Claritini og ekki kvarta. Haft eftir einkaþotufarþega: Þetta er besta leiðin fyrir kött að ferðast milli landa.

4. Ekki setjast fyrr en gestgjafinn hefur fengið sér sæti.
Það er líklegt að gestgjafinn um borð eigi sitt uppáhalds sæti. Og þá sjálfsagt útbúið sérstaklega með púða og kasmírteppi. Og ekki velja banquettuna, þar sem hún þykir vinsæl fyrir trúnaðarsamtöl eða léttar æfingar. ATH: Ekki láta þér detta í hug að það séu léleg sæti í einkaþotu.

5. Líktu eftir háttalagi gestgjafans.
Taktu eftir því hvernig gestgjafinn hagar sér. Sé hann sofandi eða að vinna í tölvunni (já, þeir eru með þráðlaust um borð) reyndu þá að finna eitthvað svipað að gera. Haft eftir alvöru einkaþotufarþega: Ekkert er meira pirrandi en gestur sem malar stanslaust allt flugið. Það er í raun stærsta ástæðan fyrir því að fólk fyllir ekki vélarnar sínar. En á sama hátt, gestgjafi sem vill spila, fær auðvitað spilafélaga.

6. Haltu í þér.
Hljómsveitir hafa lengi haldið reglunni „Bannað að kúka í rútunni“, og það sama gildir í minni einkaþotum. Oft er það ekki meira en þunn harmonikkuhurð sem skilur klósettið frá klefanum.

7. Ef bilun ber að höndum eða ókyrrð er mikil, skaltu biðja til sama guðs og gestgjafinn.
Þeirra vél, þeirra trú. Og ef útlitið er svart, ekki reikna með að fréttirnar um slysið verði um þig.

8. Sjáðu um þig sjálfur á jörðu niðri.
Haft eftir einkaþotufarþega: Það er ekkert eins vandræðalegt og sjá á eftir ferðafélögunum hoppa upp í limmurnar sem bíða við brautarendann og þú veist ekkert hvað þú átt af þér að gera..

9. Sendu þakkarkort.
Það er ekki við hæfi að koma með gjöf um borð í flugið en þú gætir sent eitthvað eftirá. Til dæmis leðurbackamon-ferðasettið frá Asprey fyrir 1750 dollara.

10. Ekki vera ferðamaður.
Það er barnalegt að vera fáránlega spenntur. Hollywood-leikstjóri sagði eitt sinn: Ég flaug einu sinni á einkavél á Super Bowl leikinn ásamt fullt af celebs. Og þegar ég tók upp myndavélina til að taka myndir, var ég beðinn um að láta fræga fólkið í friði.

Þar hafið þið það.

www

Ráð gegn kulda á fyrsta degi vetrar
27. 10. 2007 | Frá mér, Það vakti athygli mína...

Í dag er fyrsti vetrardagur og veturinn þá formlega genginn í garð. Ég kann vel við það. Á tímamótum sem þessum er rétt að líta til beggja hliða; yfir farinn veg og eins horfa fram á veginn.

Sumarið var gott. Og veturinn lofar góðu.

Í Fréttablaði dagsins stingur Árni Björnsson upp á því að fyrsti vetrardagur verði notaður undir hina innfluttu hrekkjavöku í stað allraheilagramessu. Því ekki? Með því yrði þessi gamli góði dagur virkari í nútímasamfélagi. Ágæt hugmynd hjá Árna og hittir vonandi í mark.

En rosalega hittir Jenný Anna Baldursdóttir ekki í mark hérna þegar hún lýsir vanþóknun sinni á nýendurútkominni bókinni um Negrastrákana. Þar segir hún: „Þessi bók sem er auðvitað afurð breska heimsveldisins og endurspeglar viðhorf þess til annarra kynþátta er tímaskekkja sem á auðvitað ekkert erindi inn á markað og það sem barnabók!! Hinsvegar væri hún ágætis kennslugagn í hvernig forðast beri innrætingu smábarna á heiminum...“. Þessi bók er listaverk og á alltaf að vera fáanleg. Ekki nóg með að hún sé listaverk eftir Mugg þá er hún drepfyndin og öllum holl að lesa, svona til að víkka sjóndeildarhringinn.

Og hérna heilræði fyrir köld vetrarkvöld: Að lesa blogg getur yljað manni, allavega hláturtaugarnar. Aumingjahrollurinn er reyndar aldrei langt undan en hressandi umræður á eftir færslum geta svo sannarlega komið manni í gott skap í skammdeginu. Þar sem þið eruð komin með slóðina til Jennýjar er ágætt að byrja þar og feta svo möskva lífnetsins. Prófið endilega.

Myndina tók ég í Eymundsson í Kringlunni í dag.

www

Er allt á leið til...?
22. 10. 2007 | Frá mér, á Ísafirði

Íslenskan hefur undanfarnar vikur verið í brennidepli í þjóðfélaginu. Mikið hlýtur það að vera hollt fyrir tungumálið. Ég tæpti á því lítillega síðast þegar ég færði hérna að bankar og varaformenn vildu gera enskunni hærra undir höfði en nú þegar er orðið. Þingmaður í sama flokki og varaformaðurinn, Mörður Árnason, vill gera íslenskuna stjórnarskrárbundna.

Íslenskuumræðunni óx svo fiskur um hrygg þegar út kom ný þýðing bókar bókanna, Biblíunnar sjálfrar. Svo var nefnilega til um þessar mundir mönnum þótti réttast að þýða bókina aftur og aðlaga hana nútímanum. Bæði gott og vont sjálfsagt. Ég er barasta ekki nægilega vel að mér í guðsorðinu til að vita hvort þetta skiptir sköpum. Fannst Svanhildur Hólm samt spyrja rétt þegar hún spurði lektor nokkurn fróðan um málið, hvort jólaguðspjallið hefði breyst. Svo er ekki. Gott.

Það getur varla hafa verið tilviljun að í Andrarímum gærkvöldsins ákvað Guðmundur Andri Thorsson að gera grein eftir Vilmund landlækni að umtalsefni. Þvílík skemmtun var þessi þáttur Andra. Allir sem hafa smá tíma aflögu ættu að vinda sér í að hlusta á þetta. Og ekki skemmdu sænsku lögin fyrir inn á milli.

Á meðan þetta er skrifað skeggræða bændur fyrir sunnan land um hvort borgi sig að fórna íslenska kúakyninu fyrir betur mjólkandi erlendar kýr. Kemur ekki í ljós að hugsanlega megi spara 1.000.000.000 krónur með því að flytja inn mjólkurkýr í öðrum og einhæfari litum frá Noregi, Svíþjóð eða Írlandi. Og svo eru mjólkurvörur víst orðnar óhollar ef ekki bráðdrepandi.

Nýjasta leikfangaverslun landsins heitir Toys´r ´us.

Það er víst ekkert sem segir að Jógúrtin á myndinni verði minna lífshættuleg, hvað þá hollari, ef hún yrði afurð mjólkur úr rauðskjöldóttri sænskri kú.

www

Kennsluklukkustundir
15. 10. 2007 | Frá mér

Á leið heim úr mánudagsfiskunum undanfarið hef ég hlustað á þátt Elísabetar Indru Ragnarsdóttur, Stjörnukíkir, á Rás 1. Hann er einmitt endurfluttur á mánudagskvöldum. Rauður þráður þáttanna er listgreinakennslu barna í skólum. Og meginstefið er skortur á þessari kennslu víða og til skrafs koma talsmenn þessarar kennslu og gjarnan fólk sem hefur gríðargóða reynslu af kennslu sem þessari. Þetta er nú ekki algilt, að sjálfsögðu.

Það virðist sem sagt vera mál manna í geiranum að það vanti meiri listgreinakennslu í skólana. Það er ýmislegt sem greinilega mætti fá meira vægi innan veggja hins almenna skólastarfs. Síðast í kvöld í Kastljósi var hvatt til almennrar fræðslu um lystarsjúkdóma. Kennarar sem ég þekki átta sig ekki á hvernig eiginlega á að komast yfir allt á þessum þó mikla tíma sem skólinn tekur í dag miðað við þegar ég gekk í yngstu bekki grunnskóla.

Einhverjir gætu gengið svo langt að áhersla á vandaða íslenska tungu væri ekki nægileg í skólakerfi samtímans. Allavega virðist stefna í óefni. Gerður Kristný ritar ansi skemmtilega Bakþanka Fréttablaðsins á laugardag. Þeir hefjast svona: „Þetta gerðist allt svo hratt. Skyndilega fannst fólki sjálfsagt að segja: Ég er góð/ur í staðinn fyrir sama og þegið eða nei, takk. Mánaðarheiti voru skrifuð með stórum staf og engin ástæða þótti lengur til að þýða nöfn kvikmynda eða sjónvarpsþátta. Dansverk hétu nær undantekningarlaust enskum nöfnum. [...] Bankagjaldkerar voru strax í framvarðarsveit þeirra sem tömdu sér kveðjuna Eigðu góðan dag - bara svona til að varpa örugglega skugga á daginn hjá þeim sem þykir vænt um móðurmál sitt.“

Ég er einkar ánægður með að Gerður skuli nefna dansverkin en ég fór á haustsýningu ÍD á dögunum. Ekki nóg með að verkin hétu enskum nöfnum, þá var líka töluð meira og minna enska í þeim. Og það er tvennt athugavert við það frá mínum bæjardyrum séð. Annars vegar að mér finnst ekki þurfa að tala svona rosalega mikið í dansverkum og hinsvegar finnst mér að þjóðardansflokkurinn mætti alveg tala íslensku. (Rök um útrás og alþjóðlega dansara flokksins eru ekki tekin gild.)

Gerður fær fjöldan allan af prikum frá mér fyrir þennan pistil. Það fær líka ungi maðurinn á Breiðabólsstað sem teiknar skopmyndir af helstu framámönnum þjóðarinnar og EIR ræddi við í Stjörnukíki. Þvílíkur snillingur og vel máli farinn.

(Myndin sýnir nýja og óvænta árás á íslenska tungu. Misvel þýtt stolið og staðfært tímarit, Sagan öll, virðist ekki hafa fyrir því að þýða alla myndtextana úr sænsku. Þýðir þetta að íslendingar fara bráðum að „fika“ og skella sér svo í „tunnelbanan“? Þetta síðara er nú ólíklegra, allavega hérna á Íslandi, ekki satt?

www

9. október 2007
09. 10. 2007 | Frá mér

Um síðustu helgi lagði ég mín lóð á vogaskálar baráttunnar við brjóstakrabbamein. Ég tók svo marga leigubíla með bleiku ljósi að sjálfsagt hef ég einn lagt fleiri fleiri krónur til söfnunarinnar. Ég get orðið veikur fyrir svona hlutum, gera eitthvað svona aðeins, bara næstum hluti af daglegu lífi og allir eru með.

Ég er líka soldið veikur fyrir söfnum. Ekki þá bara eiginlegum söfnum í húsum með hlutum, heldur líka einkasöfnum sem geta staðið saman af ótrúlegustu hlutum. Sjálfur stend ég mig að því að safna að mér skrítnu dóti. Sá til dæmis um daginn þegar ég tók til í einum skókassa undir rúminu að þar átti ég nokkra töskumiða frá flugfélögum í heiminum. Ekkert mörgum en nokkrum, og svo yfirleitt í býtti. Kemur sér vel síðar örugglega.

Svo eru það söfnin sjálf, húsin. Þau eru auðvitað misjöfn. Glotti nú í kampinn þegar ég heyri af setrum og stofum hér og þar sem spretta upp eins og gorkúlur. Listasöfnum er ég hrifinn af og reyni að fara þegar ég get og njóta þeirra. Allavega kaffistofanna og safnabúðanna sem eru ætið áhugaverðar.

Útilistaverk vekja líka oft athygli mína og ég hef trú á þeim. Þeim mætti líka gera hærra undir höfði. Fríðarsúlan sem reis í kvöld en útilitaverk og mér finnst það bara nokkuð flott, per se. Þá á ég ekki við merkingu þess og aðdraganda. Á því hef ég ekki miklar skoðanir en verkið sjálft finnst mér skemmtilegt. Mér finnst effektinn með skýin flottur og svo finnst mér sú staðreynd að hægt sé að láta verkið hverfa auðveldlega, einstaklega spennandi. Það er gert með því að slökkva á því.

Ég ákvað að leita í heimspressunni að fréttum um Friðarsúluna. Fann fljótlega frétt. Reyndar frétt um áformin, ekki standsetninguna sjálfa, á vef BBC. Þar segir frá ætlun Yoko og aðeins frá framkvæmdinni. Þar er rætt við Hafþór Yngvason (e: Hatfort Ingvason) en hann er forstöðumaður Listasafns Reykjavíkur sem kemur að gerð súlunnar. BBC hins vegar veit það sem ég vissi ekki og það er að Harfort Ingvason er líka forstöðumaður Lennonsafns bargarinnar. Ekki nóg með að ég vissi ekki að það væri sami forstöðumaður yfir báðum söfnunum, ég vissi hreinlega ekki af öðru þeirra.

(Myndin er tekin í kvöld úti á Granda. Hún sýnir, og það ekkert sérstaklega vel, hvar Friðarsúlan brotnar á skýjaþykkninu. Ennfremur gefur að líta bleikupplýstar höfuðstöðvar Glitnis í tilefni átaksins gegn brjóstakrabbameini.)

www

Gull í mund
08. 10. 2007 | Það vakti athygli mína...

Ég er í átaki. Ég reyni að vakna snemma á morgnana. Mér finnst gaman að fara á fætur og halda út í daginn með Morgunvaktina í eyrunum, ekki bara nýja útgáfu Laufskálans, Okkar á milli. Sum sé: Takmarkið er að fara út nokkuð fyrir 9, allavega hlusta heima í eldhúsi.

Alþjóðlegri Kvikmyndahátíð í Reykjavík lauk um helgina. Ég sótti nokkrar sýningar á hátíðinni og var nokkuð heppinn með myndir. Mér skilst reyndar að nokkuð margar myndir hátíðarinnar hafi verið góðar. Mér skilst líka að hátíðin hefi verið afar vel sótt og hafi nú skipað sér í röð fjölsóttustu listviðburða landsins. Glæsilegt. Á Morgunvaktinni í morgun var Hrönn Marínósdóttir, stjórnandi hátíðarinnar, í léttu spjalli að lokinni hátíðinni. hún var spurð hver hápunktur hátíðarinnar væri að hennar mati. Erfitt val get ég ímyndað mér; hátíð runnin undan hennar rifjum, margar frábærar myndir og einhver góð partý (!).

Hún var samt ekki í vafa. Að hennar mati var hápunktur kvikmyndahátíðarinnar hennar tónleikar á NASA (Nösu). Sérstakt?

(Myndin er af íslunda, en eftir því sem ég kemst næst eru bæði lundar og íslistaverk að komast í tísku aftur. Lundinn var í opnunarpartýi RIFF, en má nú muna fífil sinn fegri.)

www

Sould we take a coffee break now?
02. 10. 2007 | Það vakti athygli mína...

Síðla hausts í fyrra fór ég í mína fyrstu, en vonandi ekki þá síðustu, heimsókn til Álandseyja. Eyjarnar og samfélagið þar er um margt sérstakt og sagan við í það minnsta annað hvert fótmál. Það er margt sem maður veit ekki um þetta litla land; maður lærir í skóla að það sé hluti Finnlands, en landfræðilega hluti Svíþjóðar. Hvað þýðir það? Jú, þetta er land með heimastjórn að hluta frá Finnlandi en þar tala allir sænsku eða afbrigði hennar. Sænskan er svo föst í sessi á Álandseyjum að þar er bannað að hafa vörur merktar á finnsku, það er ef sænsku er ekki líka að finna á vörunum. Verðmerkingar og skilti verða líka að vera á sænsku.

Mér var sagt af fróðum manni á Álandseyjum að meira að segja væri bannað að gera kröfur um það, þegar auglýst væri eftir fólki í störf hjá hinu opinbera, að þeir tali finnsku. Hugsið ykkur. Það þykir ekki fínt að þurfa að tala finnsku í vinnu sinni á Álandseyjum, þrátt fyrir að stór hluti stjórnsýslunnar fari fram ásamt stjórninni í Helsinki / Helsingfors.

Einhver bankastjóri hér heima velti því upp að hugsanlega væri sniðugast að gera höfuðstöðvar bankans á Íslandi enskumælandi. Það er að opinbert mál skrifstofanna verði enska. Ágúst Ólafur, þingmaður og varaformaður Sf. hefur líka nefnt að gera stjórnsýslu landsins tvítyngda, til að auðvelda viðskiptamönnum erlendis frá aðgang að henni.

Ég er nú ekki vanur að taka sterklega til orða hérna á síðunni en þvílík endemis vitleysa. Og forsetinn tók í sama streng í gær. Annars flott ræða hjá honum þegar Alþingi var sett. Mæli með henni fyrir áhugsama.

(Myndin er frá miðbæ Maríuhafnar (e: Marieharbour) í haust sem leið. )

www

Aðsendar greinar
28. 09. 2007 | Fjölmiðlar, Uppáhalds...

Það er upplífgandi fyrir litla smáþjóðarsálina að leyfa sér þá hugsun að Ban Ki-Mon og Vaslav Havel ásamt fleiri stórmennum setjist niður við skrifborðin sín (sjálfsagt dýrari týpuna) og skrifi smá greinarkorn í Moggann, nú eða Fréttablaðið. Ætli þeir hringi á eftir greinunum eftir að hafa sent þær á adsent@mbl.is? Nei nei, segi nú bara svona. Burt séð frá aðferðum þeirra þá finnur maður aðeins smá fiðring þegar maður sér stórmenni skrifa greinar í blöðin og auðvitað les maður misvel þýddar greinarnar.

Stórmennin geta að sjálfsögðu verið misjöfn og verð ég að segja að ég skoðaði fréttirnar (lesist: myndirnar) af öðruvísi áhuga þegar stjörnurnar gengu naktar um til að mótmæla dýrafötum, það er fötum úr dýrum. (Hér eru margir möguleikar á orðaleikjum, áhugasamir geta skilið eftir línu hér að neðan.) Hitt er að ljósmyndir ítalska ljósmyndarans af veiku og mjóu fyrirsætunni hljóta að vekja fólk til umhugsunar, Þórgunnur Oddsdóttir skrifar einmitt um skylt mál í Bakþönkum dagsins þegar hún veltir upp þeirri staðreynd að andlit ástralskrar tískuviku sé aðeins 12 ára gömul stúlka. Ég gat ekki annað en glott út í annað þegar ég las lokaorð bakþankanna í Ásnum (lesist: Leið 14) í morgun á leið í vinnuna. Þórgunnur skrifar: „Ástralar hafa pakkað í vörn og á heimasíðu tískuvikunnar er nú tekið fram að stúlkan sem um ræðir sé orðin þrettán ára.“

Ég greip á Kaffitari (uppáhalds) með mér blaðið Hundrað+1, tímarit um miðborgina, og fletti í Ásnum. Á forsíðunni er ung fyrirsæta, og inni í skemmtilegur tískuþáttur með henni í aðalhlutverki. Annar tískuþáttur, Pabbadagur í hundrað og einum virkaði vel á mig, skemmtileg pæling þar á ferð. Ekki síður skemmtileg pæling Júlíusar Vífils borgarfulltrúa í viðtali með yfirskriftina „Alltaf gott veður í miðborginni“.

Myndin gæti verið úr tískuþættinum „the single single day in oneoone“. Hún er tekin í sumar á Súfistanum, hefur birst sem hornmynd en mér fannst löngu kominn tími á kaffibollamynd.

www

Ferðalag döðlunnar
24. 09. 2007 | Frá mér

Mér finnst kaffi gott og drekk alltaf svolítið af því á degi hverjum. Hafi ég drukkið nægilegt magn forðast ég að fá mér meira þann daginn? Fari ég á kaffihús eða á bar á þessu stigi málsins, og hyggist ekki fá mér „drykk“ fæ ég mér stundum mjólk. Mér finnst mjólk oft góð og ég þykist vita að hún sé nokkuð holl, svo langt sem það nær.

Ég drekk hinsvegar nær undantekningarlaust eplasafa með mánudagsfiskinum og á því varð engin undantekning í kvöld. Amma kvaðst hafa fyrir því heimildir að mjólkurbúinu fyrir austan yrði lokað en við erum einmitt þaðan, að austan. Það má vel vera, sagði hún, að í mjólkurframleiðslunni sjálfri sparist einhverjar krónur en nokkuð fast stóð hún á því að þegar á heildina er litið sparaðist ekki mikið. Og með heildinni átti hún við bensín, kolefnisjöfnun, sliti á vegum og svo framvegis. Hljómar ekkert ósennilega, kannski sparast þjóðarbúinu ekkert margar krónur á lokun mjólkurstöðvarinnar eystra.

En næg eru nú mjólkurbúin á þessu landshorni og það er því ekki ástæðan fyrir því að á laugardagskvöldið var gat ég ekki fengið venjulega mjólk á barnum sem ég fór á í góðum hópi fólks. Þær aðstæður höfðu sum sé skapast sem ég lýsti hér að ofan, kaffiskammtur dagsins var eiginlega uppurinn og ekki ætlaði ég að fá mér drykk (var akandi) og ekki hafði ég lyst á gosi. Ég endaði því á því að fá mér einn lítinn og veikan. Og sem betur fer. Haldiði ekki að upp úr alveg skraufþurri hefjist umræðum við borðið um hversu mjólk hljóti að vera óholl mannkyninu. Fullorðið fólk á bara alls ekki að drekka afurði kúamjólkur, bara alls ekki enda geti hún ekki verið holl heldur beinlínis óholl líkamanum.

Þetta rijlaði upp fyrir mér kenninguna sem ég heyrði í Fjarðarstræti 39 einu sinni að allt sé vont. Og sjálfsagt er það rétt. En eitt veit ég að löng ferðalög máltíðanna okkar eru ekki öllum holl og að endingu sjálfsagt öllum nokkuð óholl. Og þá á ég við lengri ferðalög en Norðurmjólkur austur á firði. Hversu langt döðlurnar á myndinni hafa ferðast skal ósagt látið, en hitt liggur fyrir að þær eru tilbúnar til manneldis, beint úr umbúðunum.

www

Fiskar í hlýjum sjó (mánudagsfiskar)
27. 08. 2007 | Frá mér, Það vakti athygli mína..., Fjölmiðlar

Á mánudagskvöldum hefur skapast hefð fyrir því að Sjónvarpið sýni fræðslumyndir. Oft og tíðum gríðarvandaðar og vel gerðar og þá um leið áhugaverðar og skemmtilegar. En eins og gengur geta þær verið allavega. Á eftir mánudagsfiskinum í dag var kynntur til leiks spennandi þáttur um túnfisk: Af ferðum túnfisksins. Þarna var á ferðinni þýskur þáttur með dramatískum enskumælandi þuli. Það hefði getað verið áhugaverður þáttur um ferðir túnfisksins frá veiðum í salat á Íslandi en þetta var meira um ferðir hans í höfum heimsins, með útúrdúrum (sko í efnistökum, túnfiskurinn fer ekki mikið úr höfum heimsins, ekki sjálfviljugur á lífi það er að segja).

Túnfiskurinn lifir sunnar en við hér og þorskurinn okkar. Og hann svamlar í Miðjarðarhafinu og víðar í félagi við allskyns furðufiska. Það vakti sérstaklega athygli mína að margir þessara fiska áttu íslensk heiti. Til að athuga hversu djúpstæð í málinu heitin eru fletti ég í orðabókinni. Fyrst var kynnt til sögunar múrenan: „Ættkvísl stórra, slöngulaga, hreisturslausra ránfiska sem lifa í hlýjum höfum - fiskur af ættbálki ála.“ Þar höfum við það. Og ég get sagt ykkur að lýsingin passar ágætlega. Nú næstur var það þangsnapi: „Erlendur fiskur af varafiskaætt.“ Stutt og laggott það. Nú hrökkviskatan birtist þá á skjánum: „Skata af ætt rafmagnaðra brjóskfiska í hlýjum höfum, rafmagnsskata.“ Ég get sagt það hér að þulurinn sagði fiskinn lífshættulegan mönnum ef svo bæri undir og bætti svo við að „hún væri enginn spaugari“.

Orðabókin hafði ekki svikið hingað til en þegar hér er komið við sögu ætlaði ég að fletta upp á broddbassa en hann var bara alls ekkert í bókinni. Þar var aftur á móti broddborgari: „Oddborgari, þröngsýnn (og hégómagjarn) miðstéttarmaður.“

(Myndin sýnir samloku úr „pródúsjón“ nokkurri nýverið. Gæti verið lokaramminn í þættinum sem ég nefndi fyrr í pistlinum.)

www

Upplýst laufið...
20. 08. 2007 | Frá mér, Frá ritstjórn

Langflestum árum ævi minnar hef ég varið í skóla, það er að segja, að flest haust þessara 25 ára sem ég hef lifað, hef ég hafið nám í skóla. Það er ekki ólíklegt að það valdi því að fyrir mér markar haustið alltaf nýtt upphaf; upphaf á einhverju nýju, miklu frekar en áramót. Hvort sem það er þetta upphaf, skólabyrjun eða bara ljósið af ljósastaurunum sem lýsir upp grænt lauf trjánna sem gerir haustið að mínum uppáhalds árstíma. Síðsumarið og snemmhaustið eru minn tími. Og nú er hann kominn.

Réttu mánaðarhléi á skrifum á síðuna er nú lokið. Haustið markar upphaf og nú ætla ég að reyna að skrifa oftar.

Vetraráætlun Strætó bs. hefur litið dagsins ljós og lofar bara góðu, allavega hvað mig snertir. Mér finnst ákaflega gaman að því að stoppistöðvarnar hafa margar hverjar hlotið nafn; sú sem ég fer út á á leið í vinnuna heitir einfaldlega Gamla Sjónvarpshúsið. Viðeigandi. Ég reikna með að þegar veðrið fer að verða erfiðara og færðin jafnvel með verra móti, komi heimsóknir mínar í þetta skýli að verða reglulegri en verið hefur undanfarið. Ég hlakka bara til þess. Ég hlakka líka til þess þegar Kaffitár í Þjóðminjasafninu opnar klukkan 8 að morgni en það er önnur saga. Svo hlakka ég til þess þegar ég gef mér tíma í að skrifa um eitthvað sem vit er í, svo sem þá firru að safnvirkjun umhverfis Glámu hafi ekki áhrif á umhverfið; skoðun mína á olíuhreinsistöð á Vestfjörðum; skoðun mína á umræðunni um olíuhreinsistöð á Vestfjörðum; undarlegar ritstjórnarstefnu á héraðsfréttablaði nokkru; áhugaverðri umræðu um vafasamt ágæti Kolviðarverkefnisins (var reyndar búinn að minnast á það en það er ekki þar með sagt að ég hlakki ekki til að gera það aftur) og fleira.

Þangað til næst.

www

Pistill, mánudaginn sem ringdi
23. 07. 2007 | Fjölmiðlar, Sumarið 2007

Ég les stundum fjölmiðlapistla í dagblöðunum, sérstaklega Frétta-, Morgun- og Blaðinu blaðinu. Stundum er ég sammála þeim og finnst þeir oftast svolítið áhugaverðir, í það minnsta. Um daginn hnaut ég um hressandi pistil Atla Fannars Bjarkasonar í Blaðinu hvar hann lýsir því hversu krúttleg íslensk knattspyrna er og segir hana krúttlegri er krull og pönnukökubakstur. Þessu til stuðnings nefnir Atli nokkra hluti. Fyrst tínir hann til ummæli um leik FH gegn hinu færeyska HB:

„Aðstoðarþjálfarinn sagði gríðarlega mikilvægt að ná sigri gegn þeim færeysku, en honum þótti sóknarlína liðsins óárennilega – enda er hún nánast eingöngu skipuð færeyskum landsliðismönnum.“ Atli bætir því svo við til gamans að Færeyjar eru í 188. sætu á heimslistanum, rétt fyrir neðan lið Macau(?) Nú svo nefnir fjölmiðlarýnir Blaðsins að stærsta framkvæmd KSÍ til þessa standi yfir en það er evrópumót stúlkna undir 19 ára. „Mússí múss“, segir Atli og fullkomnar svo upptalninguna með því að segja að Fjölnir hafi þurft að greiða 30 þúsund krónur í sekt vegna rasistatilburða stuðningsmanna liðsins. Krúttleg upphæð.

Sjálfur hef ég dundað mér við að skrifa um fjölmiðla hérna á síðuna og hafði einmitt hugsað mér að gera það núna. Ég kaupi annað slagið danska tímaritið Euroman og hef gaman að. Í sérstöku uppáhaldi hjá mér meðal fastra liða blaðsins, er hinn svokallaði E-matrix þar sem ritstjórnin greinir nokkra hluti úr samtímanum og raðar þeim á viðeigandi staði í tvívíðu hnitakerfi. Ásarnir eru skilgreindir á þann hátt að á y-ásnum er lágmenning til hámenningar (Lavkultur til Finkultur) og á x-ásnum hlægilegt til snilldar (Latterligt til Genialt). Og mánaðarlega tína þeir inn í hnitakerfið skemmtilegt safn hugtaka og hluta. Í júlíhefti Euroman má sjá að Sudoku salernispappír er fyrir ofan miðju á y-ás en rétt vinstramegin við miðju á x-ás. Þar, við hliðina, er danski vodkinn Danzka. Ég þekki nú reyndar ekki beint til fyrirætlana um byggingu stórhýsis í Tivoli en mótmælendur þess eru skilgreindir sem hámenning en að sama skapi hlægilegir. Þið getið skoðað þetta betur með því að velja myndina sem fylgir en þá birtist hún aðeins stærri. Nefni að lokum að Frisbee er nokkuð snilldarlegur leikur en fyrir neðan miðju á hámnning lágmenning ásnum.

Í sama tölublaði Euroman er lítil grein um götutískubloggsíður Danmerkur, en þær eru víst orðnar tvær sem eitthvað varið er í. Önnur í höfuðstaðnum, hin í Árósum. Það er nú svolítið gaman að skoða þessar götutísku síður og sjá hvað er í gangi. Hér er linkur á þessa í Kaupmannahöfn og hér á þessa í Árósum. Einhverra hluta vegna finnst mér ekkert sérstaklega gaman að Reykjavíkursíðunni. En þessar tvær eru krúttlegar og skemmtilegar. (Sko, kominn í hring, krúttfótbolti og krúttheimasíður.)

Og talandi um götur. Er ekkert athugavert við það að Umferðastofa, opinber stofnun, styrki grasrótarsamtök sem berjast fyrir málstað í umferðarbransanum? Umferðarstofa er víst einn aðalstuðningsaðili Samstöðu sem berst fyrir tvöföldun Reykjanesbrautar.

www

Greipur Gísla.
16. 07. 2007 | Sumarið 2007

Það er vandasamt að verða foreldri og ég get rétt ímyndað mér að einstöku sinnum hljóti það að koma yfir nýbakaða eða verðandi foreldra að þeir efist um hæfni sína. Eitt af af þeim ábyrgðarhlutverkum er að velja nafn á barnið. Það getur nú örugglega vafist fyrir fólki eins og annað. Ég sjálfur á oft í mesta basli með að velja dagskrárliði í dagskrá dagsins hjá mér og yfirleitt endar það þannig að ég geri ekki nokkurn skapaðan hlut (eins og dæmin sanna). Hvernig ætli ég færi að því að velja nafn á barn mitt. Fúff.

Höfundur Ísfólksins áritaði bækur sínar í bókabúð hérlendis í dag. Þaðan hafa nú nokkur ónöfnin komið en nafngiftir íslenskra foreldra á börnum sínum vekja mig oft til umhugsunar. Á dögunum sagði vinkona mín mér frá vinkonu sinni. Sú hefur haft lengi dálæti á nafninu Sara en eignaðist svo strák. Hann hlaut sem betur fer ekki nafnið Sara og beið það því betri tíma. Og sá tími kom nýlega þegar hún eignaðist tvíburastúlkur. Önnur hlaut því nafnið Sara. Hin heitir Sandra. Systurnar heita því Sandra og Sara.

Í mínum bekk voru tvær Söndrur og vildi svo vel til að þær áttu bæði millinöfn sem nýttust til aðgreiningar. Ef þeirra hefði ekki notið við, það er millinafnanna, hefðu þær verið Sandra Arnar. og Sandra Steindórs. Nafnið nýtur enn vinsælda og því ekki ólíklegt að tvíburarnir lendi í bekk með annarri Söndru. Og hvað gerist þá? Jú, faðir tvíburanna heitir nefnilega Tandri. Þetta gætu því orðið Sandra Greips. og Sandra Tandra.

Sjálfur heiti ég nú ekki eðlilegasta nafni heims og hef aldrei þurft á beinni aðgreiningu að halda en er nú samt í ákveðnum kreðsum alltaf kallaður Greipur Gísla, svona til öryggis. Nú - um helgina bar það svo við að ég var staddur á sama stað og annar Greipur og mamma hans kallaði reglulega á hann. Ég snéri mér, sumir myndu segja eðlilega, því alltaf við. Skrítin tilfinning. Nú skil ég ykkur.

Myndin er tekin í Mosfellssveit en fjölskylduhátíð sem ég skipulagði þar á sunnudag var einmitt vettvangur nafnaruglingsins.

www

Búsæld og heimótti
09. 07. 2007 | Sumarið 2007

Pistill síðustu viku endaði alls ekki þar sem hann átti að enda, endaði í skringilegri lofræðu um Ísafjörð og undarlegu „name drop“ flæði af minni hálfu. Ekkert að afsaka mig en hann átti nefnilega að leiða út í aðra sálma og því reyni ég að beina skrifum mínum í þá átt þessa vikuna. Og tengingin kom eins og á silfurfati upp í fang mér fyrr í kvöld. Sjáiði bara.

Ég hef fundið á mér stóran veikleika – raunar vitað af honum lengi – en nýlega hefur hann farið að há mér töluvert. Ég held hreinlega að ég sé með smá ofnæmi fyrir aumingjahrolli. Ég hef undanfarið reynt að láta hann ekki ná á mér tökum en án árangurs. Vandræðalegir hlutir virðast fara í mig, líkamlega og andlega.

Með þessu á ég ekki endilega við þegar einhver verður sér til skammar opinberlega með klaufaskap eða óheppni, alls ekki. Það er fyndið, oft allavega. Ég á meira við þegar hlutir eru vandræðalega illa gerðir, illa að þeim staðið eða illa undirbúnir. Einhverra hluta vegna hef ég orðið mikið var við slíkt undanfarið. Ég hef leyft mér að setja þetta í samhengi við það sem einu sinni var kallað sveitó.

Eftir lúðu og rabarbaragraut áðan, reyndi ég að útskýra hugtakið sveitó. Mér hugðist ekki að fletta því upp í orðabók þá, þrátt fyrir að hafa hana í höndunum. (Það var út af öðru sem ég fletti í henni í kvöld. Svo virðist sem tvö áður þekkt eintöluorð, það er orð sem þekktust einungis í eintölu, séu farin að heyrast æ oftar í fleirtölu. Það eru orðin bragð í merkingunni að finna bragð af einhverju og verð. Önnur saga.) En núna datt mér sum sé í hug að fletta orðinu sveitalegur upp í orðabókinni og hún gefur tvær skýringar. Sú fyrri er búsældarlegur en sú síðari heimóttarlegur, sem ber vitni um að vera óvanur í fjölmenni, kurfslegur.

Á meðan ég velti fyrir mér brögðum og verðum horfði ég á heimildaþátt um sögu kaffisins í Sjónvarpinu. Mjög fróðlegur og skemmtilegur þáttur, þrátt fyrir hversu grunnt hann risti. Hugsið ykkur þessa list að búa til kaffi og sögu þess og sögu mannkyns og hvernig þær hafa þróast saman og fléttast. Algjörlega magnað. Ég hafði fyrr um kvöldið afþakkað kaffi en gat ekki annað en beðið um nýlagað þegar þátturinn byrjaði. Gott kaffi er klárlega lífsgæði. Í þættinum var meðal annars sagt frá gömlum og grónum kaffihúsum og þeirri staðreynd að það fyrsta í Evrópu var klárlega stofnað í Lundúnum. Nú á dögum er það til marks um status byggðarlaga að hafa kaffihús og það gott.

Ísafjörður hefur sem betur fer verið þeirrar gæfu aðnjótandi að hafa kaffihús undanfarin ár. Það má deila um hversu kaffið hefur verið gott á þessum kaffihúsum en nýlega opnaði nýtt kaffihús í Edinborg á Ísafirði. Jafngott kaffi hef ég aldrei fengið á Ísafirði, það er jafn marga góða kaffibolla í röð hef ég ekki fengið í bænum. En staðreyndin er sú að kaffihúsið og rekstur þess fellur mér ekki. Og kem ég mér þá loksins að efninu. Ég get eiginlega ekki lýst þessu betur en að kaffihúsið sé hreinlega sveitó. Og hvers vegna? Jú, vegna þess að svo virðist vera að rekendur staðarins haldi að það sé ekkert mál að opna gott kaffihús og veitingastað; að það sé bara fyrir hvern sem er. En það er það sem sagt ekki. Ég fæ aumingjahroll þegar starfsfólkið er óhæft og ferðafólkið á undan mér í röðinni er ekki ánægt.

Svona rétt til skilgreiningar þá fæ ég ekki aumingjahroll þegar ég, og ég endurtek ég, heyri hversu falskur flygill í félagsheimili í litlum bæ er. Það er ekki sveitó í þessu samhengi. Mér finnst aftur á mót sveitó þegar hlutir byrja ekki á tilsettum tíma, svo sem tónleikar og leiksýningar en einmitt það átti sér oft stað nýverið og ég, ofnæmisbelgurinn á staðnum. Tónleikar hér í höfuðborginni virðast reyndar oft byrja of seint og ég kann ekki vel við það. Það er líka sveitó þegar hátíðarhöld á þjóðhátíðardaginn eru svo illa undirbúin og illa að þeim staðið að hljóðmaðurinn mætir til að stilla upp hálftíma á undan fyrsta atriðinu, kynnirinn veit ekkert í sinn haus um framvindu dagskrárinnar og hljóðfæraleikarar sjá ekki skynsemina í því að stilla upp á meðan þeir eru kynntir til leiks heldur finnst ekkert sjálfsagðara en að láta gesti bíða í fleiri mínútur meðan að nótunum er stillt upp á statífin.

(Myndin er endurunnin og birtist hérna nýlega. Geta lesendur áttað sig á tengingu hennar og pistils vikunnar?)

www

Að heiman og aftur heim
02. 07. 2007 | Sumarið 2007

Amma mín Hulda hló alltaf innilega þegar ég sagði henni að það tæki mig ekki nema 40 mínútur að „hoppa“ suður til Reykjavíkur heiman frá Ísafirði. Henni fannst það eiginlega sprenghlægilegt, sérstaklega í ljósi þess að það tók móður hennar 4 vikur að fara frá Akureyri til Reykjavíkur þegar hún var á aldri við mig.

Þegar þessi formóðir mín var á mínum aldri var nefnilega öldin allt önnur og ferðalög til Reykjavíkur ekkert daglegt brauð fyrir fólk norður í landi. Á milli helstu byggðalaga landsins gengu ekkert endilega skip á reglulegum grundvelli enda ekkert að sækja í aðra bæi. Þau þorp sem eitthvað voru gerðu frekar út ferðir þangað sem eitthvað var að sækja. Á þessum tíma sigldu skip frá Ísafirði, Akureryri, Reykjavík og fleiri stöðum, rakleiðis og reglulega til heimsborganna handan hafsins. Reglulegar siglingar til Kaupmannahafnar með útflutningsvörurnar voru mun stabílli en ferðir milli byggðalaga Íslands.

Og þetta hafði það í för með sér að ótrúlegustu krummaskuð í víkum og á eyrum voru í beinu sambandi við strauma og stefnur stórborga samtímans. Það var því ekki ólíklegt að flottir hattar, föt frá París, montprik eða nýjasta nýtt í bakkelsi, sæist á götum Ísafjarðar. Einskonar lítil heimsborg mætti segja. (Áhugasömum bendi ég á skemmtilegar pælingar í þessa veru á heimasíðu póstkortaútgáfu Ýmislegs smálegs ehf.) Ég vil meina að í þröngum strætum Ísafjarðar, á torgum og í lystigörðum, eimi eilítið eftir af heimsborgarmenningunni síðan á árdögum síðustu aldar.

Ég sat á nýlegu kaffihúsi á Ísafirði síðastliðið föstudagskvöld. Við hlið mér sat amerískur leikari búsettur í Danmörku. Hann hafði nýlokið stórkostlegum leik á sviði í sama húsi og sagði mér nú hvað á daga hans hafði drifið undanfarið. Hæst bar dvöl hans í Tælandi við landamæri Búrma hvar hann kenndi í skóla norskar kunningjakonu sinnar. Skólinn er fyrir flóttabörn frá Búrma sem foreldrarnir hafa skilið eftir þarna í von um bjartara líf. Hann sum sé leiðbeindi kennurunum í skólanum og líka nemendum.

Fyrir réttri viku sat ég í flugvél á leið til Reykjavíkur frá Ísafirði. Við hlið mér sat konsertpíanisti á heimsmælikvarða. Við ræddum tónleika hans á Ísafirði daginn áður og hvað tæki við hjá honum. Þar bar hæst flutningur fjölskyldunnar til Sviss, ný prófessorstaða í sama landi, tónleikaferð um Bandaríkin og fleira og fleira.

Á fimmtudaginn sat ég grillveislu í Hafnarfirði, haldin til heiðurs amerískum listamanni og konu hans en þau tróðu upp á Ísafirði fyrir rúmri viku. Ég og tónlistarmaðurinn ræddum upplifun hans á Ísafirði og svo sagði hann mér að engir rækju flottari hótel en Ítalir og flottasta hótelið sem hann hefði gist á með frægri hljómsveit sinni væri á eyjunni Lidó í Feneyjasundi.

Hversdagslegar stemmningar liðinna vikna. Og maður tekur þessu sem sjálfsögðum hlut. Ísafjörður státar af stórmerkilegri sögu og hún er ekki liðin. Það er ótrúlegt að þessi litli bær á mælikvarða heimsins, státi af öllu þessu þrátt fyrir að nú liggi allar leiðir um Reykjavík. Beinar siglingar út lagstar af og nú þykir gott að flogið sé reglulega til Reykjavíkur.

(Myndin er tekin við afar heimsborgaralegar aðstæður. Hún sýnir morgunkaffi í brakandi sól, sæmandi hverri miðevrópuheimborg, morgunblað og gleraugu. Hún gæti heitið „horft heim“, af augljósum ástæðum, nú eða „út í heim og aftur til baka“ með vísan í að Morgunblaðið er einskonar spegill út í heim.)

www

Grískur saltfiskur og kaldur búðingur, kaffi og súkkulaði.
25. 06. 2007 | Sumarið 2007

Jæja, loksins er það komið á hreint. Ég las það í Fréttablaði dagsins þegar ég sat í stofunni og beið eftir mánudagsfiski vikunnar. Já, nú þurfa Akureyringar ekki að fara suður til að kaupa sér Hlöllabáta. Þvílíkur léttir. Hlöllabátar hafa opnað nyrðra og þó fyrr hefði verið. Segi nú ekki meir. (Hérna væri freistandi að tengja færsluna við færsluna fyrir tveimur vikum og segja eitthvað um að það þurfi þá ekki að kolefnisjafna allar Hlöllaferðir Akureyringa suður, en ég sleppi því bara.)

Amma leiðrétti mig tvisvar í mánudagsfiskinum og í bæði skiptin sömu villuna. Nú ætlar hún að drepa þetta í mér. Ég sagði tvisvar eitthvað með að maðurinn félli í skuggann af pabba sínum, í stað pabba hans. Maður er alltaf að læra. Amma hefur tekið svona skorpur annað veifið og leiðrétt sömu villuna þangað til hún hverfur. Ég gæti nefnt villuna tíðu um skónna og brúnna . Ömmu fannst alltaf að kennarabörn ættu ekki að tal vitlaust og í mörg ár átti hún bara kennarabörn fyrir barnabörn og því ærið verkefni að leiðrétta. Ég held að með samstilltu átaki hafi þetta nú tekist hjá henni og kennurunum foreldrum okkar og við bara komsit til manns, allavega hvað þetta varðar.

Amma sagði mér líka að ung stúlka, vinkona hennar frá síðasta áratug, hafi sagst á dögunum vera á leið norður til Akureyrar í fjölmiðla fræði. Af hverju nákvæmlega amma nefndi þetta veit ég ekki en það hvarflaði að mér að þetta ætti hugsanlega að vekja áhuga minn. Mig langar ekkert í háskóla á Akureyri og eiginlega ekkert í fjölmiðlafræði áður. Og þótt ótrúlegt megi virðast, þá hafa nýleg tíðindi af veitingastaðaflóru höfuðstaðar norðurlands, (og landsbyggðarinnar eins og einhverjir vilja meina að Akureyri sér, ekki ég samt) engin áhrif á löngun mína, ég hef ekki minnstu.

www

17. júní 2007 og aðdragandi hans
18. 06. 2007 | Sumarið 2007

Undanfarna mánuði hefur margt drifið á daga mína sem verður mér minnisstætt um ókomna tíð. Að því tilefni hef ég oft leitt hugann að því að þessir atburðir ættu sannarlega heima í ævisögu minni, yrði hún einhvertíma rituð - nú eða æviminningum mínum sem ég setti niður á prent. Þessar vangaveltur mínar hófust fyrir alvöru í Berlín í lok febrúar þegar kaflinn Vika mín í Berlín skrifaði sig eiginlega sjálfur jafnóðum og ótrúlegustu og skemmtilegustu hlutir áttu sér stað. Ég hugsa að síðastliðin vika gæti líka átt sinn kafla í bókinni. Hann myndi heita 17. júní 2007 og aðdragandi hans:

„Þetta byrjaði allt saman skömmu eftir að ég hafði komið mér fyrir í garðinum heima á Hringbraut með Sushi og hvítvínsglas ásamt Heimsljósi Nóbelsskáldsins. Það var mánudagskvöld og ég hafði gengið eftir kvöldmáltíðinni niður í Lækjargötu um leið og ég sótti miðana á Grímuhátíðina sem ég kem að síðar.

Sem ég sat í forsælu trjákrónanna hringir síminn en ég hafði sett hann við opinn gluggann á herbergi mínu vegna þess að hann þurfti að vera í sambandi við straum enda orðinn tæpur á hleðslu. Í símanum var formaður menningarnefnda Ísafjarðarbæjar með nokkur erindi; heiðursmaður sem ég hafði meðal annars unnið með í ungmennahreyfingunni áður. Hans meginerindi var að Þjóðhátíðarhöld bæjarins voru í uppnámi vegna fjarveru söngfólks bæjarins en þess má geta að foreldrar mínir voru einmitt á söngferðalagi Sunnukórsins um Eystrasalt sem við bræður höfðum kostið að kalla Fimm landa sýn en það er önnur saga. Nú voru góð ráð dýr. Ég tók að mér að hringja nokkur símtöl og athuga hvort ekki væri hægt að finna söngkonu í borginni sem gæti tekið Lofsöng og nokkur ættjarðarljóð til víðbótar. Það varð mér til happs að söngkona ein, Sigríður Thorlacius, sem um þessa mundir var orðin ágætis vinkona mín, tók vel í erindi mitt og sló til. Málið því næstum leyst. Aðeins átti eftir að finna píanóleikara og leystist það af sjálfu sér nokkru síðar.

Nú, vikan leið og fljótlega var runninn um föstudagurinn 15. og Grímuverðlaunin afhent í Íslensku Óperunni um kvöldið. Eilíf hamingja, (sjá kaflann Vika mín í Berlín) var tilnefnt til tveggja verðlauna og fjölmenntum við aðstandendur sýningarinnar á hátíðina, nema hvað?

Eftir fordrykk hjá heiðursmanninum Felix Bergssyni á Túnsbergi var haldið í óperuna. Þar voru margir saman komnir og prúðbúnir til hátíðarinnar. Fer nú ekki miklum sögum af hátíðinni sjálfri og eftirleik hennar nema að glatt var á hjalla fram eftir nóttu. Ég taldi þó ráðlegast að halda heim á leið, ekki mjög seint enda að fljúga til Ísafjarðar árla næsta morgun. Þegar heim var komið pakkaði ég niður og talaði aðeins í símann og lagðist svo til hvílu. Svefninn kærkominn en helst til of lengi því ég vaknaði ekki fyrr en hún Helga Þórunn, móðir Örnu, guðdóttur minnar, hringdi af Ísafjarðarflugvelli og spurði hvar ég væri, því ekki var ég í vélinni. Þarna missti ég í fyrsta skipti af flugvél á lífsleiðinni og rættust draumfarir sem ég hafði haft um nokkurt skeið þar sem ég var að missa af flugvél.

Dagurinn leið því í rólegheitum á kaffihúsi og bíltúr í góðum félagsskap fram að brottför næstu flugvélar heim á leið. Það var ekki flugferð af verri endanum því mér samferða og samætis var Helga bekkjarsystir mín til margra ára á leið heim frá Ósló hvar hún nam dýralækningar, á hægri hönd og á vinstri hjónin Erling Blöndal Bengtsson sellisti og frú Merete. Flugferðin var þægileg og nánast engin ókyrrð. Helga sagði margar sögur frá Ósló og ferðin leið hratt.

Nokkrir tryggustu vinir mínir komu til okkar Þrúðu í Lyngholtið um kvöldið og sátu lengi, eða þartil tími var kominn á að kíkja í bæinn. Þess má geta að fyrrnefnd Helga var hrókur alls fagnaðar og hélt uppi stuðinu.“

Þjóðhátíðardeginum geri ég svo skil með nokkrum myndum sem ég tók á símann minn.


Söngkonan að sunnan heiðraði okkur Þrúðu með nærveru sinni í morgunmat með öllu ásamt píanóleikaranum Davíð.


Sigríður og Davíð renna í gegnum prógrammið í Ísafjarðarkirkju.


Uppstillt mynd áður en stigið er á svið. Þess má geta að Eiríkur bróðir lánaði smoking á píanistann en slaufuna fékk Eiríkur að gjöf frá mér.


Eiríkur og Helga bregða á leik á Þjóðhátíðinni.


Nú, eftir hátíðarhöld var boðið til síðdegiskaffi í Lyngholtinu.



Á leið á flugvöllinn var komið við í Tungudal, hinum sannkallaða sælureit, og nokkur grös greind með hjálp fróðra manna.

www

Mis-jafnt
11. 06. 2007 | Sumarið 2007

Margt nær á einhverjum tímapunkti hámarki og svo að lokum enda. Undirbúningur Tónlistarhátíðarinnar Við Djúpið hefur náð hámarki sínu en hátíðin hefst eftir rétta viku. Undirbúningsvinnan hefur verið fjölbreytt og skemmtileg enda hefur hátíðin aldrei verið viðameiri og þátttakendur aldrei fleiri. Lesið meira um hátíðina hérna.

Annað verkefni sem nú fer að klárast, og þó fyrr hefði verið, er strætóverkefnið sem ég hef unnið að fyrir Ísafjarðarbæ. Það hefur þegar náð hámarki sínu og siglir nú inn í endalokin. Mjög skemmtilegt verkefni sem ég vona að við sem að því stóðum getum verið stoltir af. Þó ekki væri nema fyrir það að gera strætósamgöngur Ísafjarðar og nágrennis aðgengilegri. Engum virðist dyljast það að almenningssamgöngur eru, ef vel er að þeim staðið, betri fyrir umhverfið en einkasamgöngur. Vel heppnað strætókerfi þéttbýlis er gott dæmi um það.

Póstþjónusta er líka gott dæmi. Hugsið ykkur hvað það er mikið hagræði í því fyrir umhverfið að einn bíll aki um þjóðveginn með bréf í massavís í stað þess að allir færu með bréfin sín sjálfir. Það gæti endað illa. Og Pósturinn ætlar svo til viðbótar að kolefnisjafna bílaflotann sem gerir þá ennþá umhverfisvænni.

Það hlaut að koma að því að Íslendingar féllu fyrir svona syndaaflausnarbréfum eins og fellst í Kolviði og jöfnun hans. Ekki keyra minna, borga bara fyrir kolefnisjöfnunina. Það var Íslendingum líkt. Þetta æði er núna í hámarki sínu, allavega enn sem komið er. Ég get unað Póstinum að kolefnisjafna bílaflota sinn en ég set stórt spurningamerki við herferð Heklu um kolefnisjafnaða VW bíla í eitt ár. Í sannleika sagt er ég eiginlega dauðskelkaður um að virkjanaframkvæmdir og vegalagningar blikni í samanburðinum við náttúruspjöllin af öllum þessum skógi sem þarf að gróðursetja til að allt standi á núlli.

Sterkasta útspilið í þessu æði á samt Baugur, án vafa. Þeir ætla að kolefnisjafna en gera það þar sem trjánna er þörf og þau nýtast betur. Að styrkja bændur í Afríku um milljónir til að planta trjám sem þeir svo nýta sér og sínum til framfærslu er vel heppnað ef það virkar eins vel og það hljómar.

(Myndin er af svokölluðu Gróðurborði sem hægt er að sjá á hönnunarsýningunni Kviku á Kjarvalstöðum. Þarna er nýstárlegum stöðum og aðferðum beitt til kolefnisjöfnunar.)

www

Frændur vorir
04. 06. 2007 | Sumarið 2007

Ég er sérstakur áhugamaður í norrænt samtarf hverskonar (ekki allskonar samt) og hef, á ekki lengri ævi, tekið þátt í samstarfinu. Það er eitthvað svo sérstaklega fallegt við þessi tengsl þjóðanna. Auðvitað er auðveldast að rifja upp hvernig við stóðum við bakið á Svíum og Finnum í Söngvakeppninni í maí. En þetta ristir dýpra. Á ögurstundum hafa þjóðirnar hjálpað hver annarri og flutt fréttir af erfiðleikum nágrannanna. Hver man ekki eftir ótrúlegum rausnarskap Færeyinga eftir hamfarirnar heima ´95? Nýlegra dæmi var þegar dönsku strandgæslunni barst hjálparbeiðni suður með sjó og hún hélt af stað til hjálpar og færði mannfórn. Þetta er eitthvað við þetta.

Sænsku konungshjónin og frumburður þeirra smelltu sér í opinbera heimsókn til frændfólksins í Danmörku fyrir stuttu, þá fyrstu í 30 ár. Eins og lög gera ráð fyrir þurfti að hafa ýmislegt við. Móttakan fór fram í höfninni hvert gestirnir sigldu og stigu svo um borð í konungsskipið Dannebrog hvar gestgjafarnir tóku á móti. Svo bauð, eins og venja er, Margrét til kvöldverðar og hélt frænda sínum konunginum ræðu og sagði meðal annars: „Følelsen af samhørighed gælder ikke blot i forholdet mellem Danmark og Sverige. Den omfatter alle de nordiske lande, tæt forbundne som vi er gennem vor historie og kultur og vore nært beslægtede sprog, og det kommer til udtryk i de fælles idealer og livsværdier, vore samfund bygger på.“

Það er nefnilega það. Þarna hittir hún naglann á höfuðið. En síðan heimsókninni lauk hefur margt gerst. Las einhverstaðar að Viktoría hafi meira að segja skellt sér aftur yfir sundið en það er önnur saga.

Auðvitað ætla ég að tala um fótbolta núna. Hvað annað. Hefur verið talað um eitthvað annað í dag á vinnustöðum landsins en landsleikinn okkar gegn Ligtenstæn? (Fyrir þá sem ekki ná því var þetta kaldhæðni og tilvitnun í bæði Ísland í dag Stöðvar 2 og Kastljós Sjónvarpsins í kvöld.) Ég ætla nú samt að tala um fótbolta því leikur Svía og Dana endaði með ósköpum eins og allir vita (!). Að hugsa sér þetta stand og dómarinn átti bara ekki til orð og blés heila klabbið af. En það sem mér fannst nú eiginlega skemmtilegast var þessi spinnegal (varð að koma þessu orði að því að í Mánudagsfiski dagsins í dag rakst ég á þetta orð í orðabókinni. Spinnegal er lýsingarorð og þýðir bandbrjálaður) Dani sem réðst inn á völlinn. Og þá sérstaklega fannst mér hlægilegt að vert þætti að taka fram að hann bjó í Svíþjóð. Og hvernig endar þetta? Hefði ekki verið gaman að þetta hefði gerst fyrir konungsheimsóknina? Þá hefði Margrét getað haft orð á þessu í ræðunni sinni.

Og annað sem gerst hefur síðan Karl fór yfir sundið, heim á leið, sem gaman hefði verið að tala um í óperunni eða einhverstaðar. Í dag bjargaði Dannebrog, konungsskipið danska, tveimur Svíum úr sjávarháska. Í fréttum var tekið fram að enginn konungsborinn hefði verið um borð en það hefði náttúrulega verið sérstaklega skemmtilegt. Þeir voru víst að æfa sig, strákarnir í áhöfninni, að sigla skipinu og svona þegar þeim lánaðist að veiða Svíana upp. Ófarir fótboltaleiksins viðrast því ekki rista djúpt. Það er sem ég segi.

(Myndin er tekin á Drottningargötu í Stokkhólmi síðla hausts í fyrra. Hún er af mér og Vivecu nokkurri, vinkonu minni sem ég kynntist í Uppsölum en hitti þarna fyrir hreina tilviljun í stuttu stoppi okkar beggja í borginni. Ótrulegt hvað Norðurlöndin eru eiginlega lítil.)

www

Sumarið 2007
28. 05. 2007 | Frá ritstjórn, Sumarið 2007

Það var enginn mánudagsfiskur í dag, annan í hvítasunnu, enda sé það í lagi stöku sinnum að bregða út af vananum. Síðustu tvær vikur hef ég líka ekkert skrifað á síðuna eða lagað hana til af nokkru viti. Einhverjir lesendur hennar hafa því brugðið út af vana sínum og sleppt því að líta við - aðrir halda uppteknum hætti í von um feng.

Það var gott veður sumardaginn fyrsta hérna í höfuðborginni. Síðan hefur sumarið komið og farið nokkrum sinnum. En nú verður ekki aftur snúið. Ég held að sumarið sé komið til að vera og komi vont veður með kuldum og vætu sé ekki lengur hægt að tala um að sumarið sé ekki komið enn og verði að bíta í það súra og játa að sumarið sé hreinlega ekki betra en þetta. Ég spái engu um það en vona að sumarið verði gott.

Það verður í það minnsta með breyttu sniði hjá mér. Ég bregð út af vananum og verð mest í höfuðborginni við störf í sumar en vona að ég komist vestur og hugsanlega víðar sem oftast.

Ég hef ekki lagt í vana minn að skrifa um síðuna hérna á síðuna sjálfa en nú brýt ég odd og birti litla stefnuyfirlýsingu. Í sumar hyggst ég birta nýjar færslur alla mánudaga en lofa engu umfram það. Í vetur hef ég reynt að birta að meðaltali 5 pistla á viku og það hefur mér tekist, eða svo gott sem. Ég vona því að þið lítið við hjá mér vikulega.

Þess á milli dettur hugsanlega inn ný og ný hornmynd auk þess sem ég vona að tilefni gefist til að uppfæra Hvíta tjaldið.

(Myndin er tekin á heimleið af fyrsta sumarskvissinu þegar birtir svo skemmtilega af nýjum degi. Hvítasunnuhelgin markar upphaf sumars hjá mér þetta árið. Skýin vöktu líka athygli mína.)

www

Taparar og vinnarar
14. 05. 2007 | Það vakti athygli mína..., Fjölmiðlar

Í keppnum vinnur fólk annaðhvort eða tapar. Sum sé, ef maður vinnur ekki, tapar maður. Tapið getur verið misstórt en þegar öllu er á botninn hvolft þá tapar maður. Til er fólk sem er alveg einstaklega fært í því að tapa. Ég skrifaði, ekki alls fyrir löngu, um að Íslandshreyfinginn hefði teflt fram Jakobi Frímanni Magnússyni. Jakob er bæði tapari og vinnari. Stuðmenn hafa löngum verið sigurvegarar vinsældakeppninnar á Íslandi en á sama tíma hefur kappanum alls ekki tekist að vinna í pólitískum skilningi. Og ekki batnaði það þegar hann gekk til liðs við hreyfinguna. Hún tapaði og þá ekki síst hann.

Ég vaknaði upp við vondan draum eftir kosningarnar. Tveir kappar sem ég hef talið með í taparaliði Jakobs Frímanns eru allt í einu sestir á þing. Ellert B. Schram og Árni Þór. Eftir að hafa verið taparar árum saman (allavega undanfarin ár) og meira að segja í síðustu prófkjörum flokka þeirra, eru þeir allt í einu komnir á þing. Magnað.

Í Kastljósi kvöldsins voru vinnarar og taparar. Ég verð að hrósa sérstaklega innslagi Brynju með Grobani óperukrútti. Að bera saman þessi lög; hans og Söknuð Jóhanns, var snilldarleikur. Algjör. Helgi Tómasson dansari frá Friskó er líka vinnari og viðtal Þóru Tómasdóttur var skemmtilegt og í vinningsliðinu. Góðar og skemmtilegar spurningar um það var gaman að vita. Ef á að finna tapara í Kastljósliðinu er það sjálfsagt Ragnhildur Steinunn, enn á ný. En ekki bara fyrir áherslurnar sínar heldur fyrir að tala við norrænan sýningarstjóra Listasafnsins á ensku. Ekki töff.

www

Lítil ferðasaga
14. 05. 2007 | Frá mér

Í síðustu viku fór ég í stutta heimsókn til Feneyja á Ítalíu. Ég tók nokkrar myndir á símann minn og datt í hug að deila þeim hérna með ykkur.


Hvað þarf maður að segja meira?


Kom ekki í ljós að ferskjurnar sem Feneyjar eru svo frægar fyrir(!?) voru ekki þroskaður og því þurfum við að láta jarðaberjakampavínið duga með morgunkaffinu.



Markmið ferðarinnar var að smakka mat og vín. Hérna má sjá rústir nokkurra rétta.



Veðrið lék við okkur sem og innfædda.



Getur verið að merki þessarar bensínstöðvar minni ískyggilega mikið á merki Íslandshreyfingarinnar? Kaldhæðið.



Vinka bless!

www

Eftir 29 ár
07. 05. 2007 | Frá mér

Leiðin til að gera stutt stopp skemmtilegt er að reyna að gera eitthvað. Ég og ferðafélagar mínir ákváðum því, þar sem að stoppið hér í Lundúnum í dag var nærri fjórðungur úr sólarhring, að smella okkur í bæinn, finna matsölustað og e.t.v. nokkrar búðir. Fljótlega kom þó í ljós að í borginni var bankafrí og því skemmtilegur búðirnar sem við ætluðum í, ekki opnar og ekki heldur veitingastaðirnir. Pizza Rock varð því fyrir valinu og svo bara semi fínt vöruhús sem hefur opið á svona dögum. Hentaði líka vel í rigningunni.

Leigubílstjórinn á myndinni og bíllinn hans áttu tímamóta dag í dag. Á 29 ára ferli hafði hvorugur komið hingað á Gatwick flugvöll og, sökum frísins og fleiri samverkandi þátta, varð ferðin sú næst dýrasta á starfstíð bílstjórans - hin var til Leeds. Gaman að segja frá því.

www

Borð og bjalla
03. 05. 2007 | Það vakti athygli mína...

Nokkur umræða hefur átt sér stað um ný húsgögn í Alþingishúsið. Sólveig lét víst mubblera upp seturstofuhúsgögnin í húsinu og var að hennar sögn kominn tími á það. Ég get alveg trúað því. Samansafn af gömlum fínum húsgögnum sem ekki passa saman og sum hver orðin léleg er ekki prýði. Ég sé því ekkert eftir nokkrum krónum í smá yfirhalningu húsbúnaðarins, né hina leynilegu fúu og þakflísar (#. Ég veit sem er að borðin sem fylgja nýju sófunum er rosalega flott og hönnun þeirra ákaflega vönduð. Borðin eru skreytt með myndum af sætaskipan á lögréttu til forna og ekkert þeirra er eins. Það eru snillingarnari Hjá Atla sem standa að þessu en með þeim hef ég unnið undanfarið við nokkur verkefni, meðal annars útlit Tónlistarhátíðarinnar Við Djúpið og Vegprestana á Ísafirði.

En þeir Hjá Atla eru ekki þeir einu sem geta hannað og gert fínt. Ungur piltur vann nefnilega samkeppni um merki svokallaðs Skólaþings Alþingis. Merkið vakti hjá mér slíka hrifningu. Það er flott, sniðugt og snjallt. Ég trúði því vart að 16 ára strákur gæti sent þetta frá sér. Ég held líka að Skólaþingið sjálft sé góð hugmynd. Það er nauðsynlegt fyrir hverja þjóð að ungir þegnar hennar kynnist stjórnkerfinu og ég vona að Skólaþingið efli veg Alþingis.

(Myndin er tekin af Mogganum um helgina og sýnir smá Sólveigu og merkið fína í móðu.)

www

Blönduð tækni
02. 05. 2007 | Frá mér

Ég nefndi það síðla í janúar að Steingrímur Eyfjörð myndlistarmaður væri að útbúa skemmtilegt verk fyrir Íslandsskála Feneyjatvíæringsins í ár. Verkið nefnist „Lóan er komin“ og er byggt á fréttum af komu lóunnar í frá árdögum síðustu aldar, ekki síst af síðum Moggans. Þetta rifjaðist upp fyrir mér í kvöld þegar ég, ásamt pabba og fleirum, sat á kaffihúsi í miðbænum.

Pabbi sagði frá því þegar hann og mamma fóru á nýlistasafn nokkurt í BNA sem hafði aðallega að geyma höggmyndir en líka málverk á veggjunum. Það sem vakti sérstaka athygli hans var að flest verkin byggðu á einhverjum texta; tilvitnunum; ljóðum. Pabba fannst það stinga í stúf - myndlist er jú tjáningarform í sjálfu sér og óþarfi, að hans mati, að útskýra um of. Án þess að vita það nákvæmlega þá held ég reyndar að verk Steingríms byggist ekki síst á því myndræna samhengi sem fréttirnar af komu vorboðans eru í, ekki textanum í sjálfum sér.

Atli Fannar Bjarkason nefnir í Blaði gærdagsins að honum finnist keppnin Herra heimur kjánaleg og óþörf, jafnvel algjör bannvara. Hann segir að keppni í fegurð karla sé álíka fáránleg og kraftakeppnir kvenna. Atla finnst við ekki þurfa jafnrétti á öllum sviðum; það sé óþarfi að blanda hlutunum of mikið saman. Hvort ég er sammála nákvæmlega þessum orðum Atla þá finnst mér hann hitta naglann á höfuðið í meginatriðum. Við verðum að passa okkur á að núllstilla samfélagið okkar ekki um of og gera hlutina „döll“ og leiðinlega. Karlmenn mega opna dyr og borga reikninginn án þess að það sé sérstök yfirlýsing.

Þegar Saga vinkona mín og dansari bað mig um að koma fram í dansverki hennar á stóra sviðinu í leikhúsi allra landsmanna, taldi hún nauðsynlegt að nefna það við mig strax að hún ætlaði að tala í verkinu. Hún vissi nefnilega um skoðun mína á því þegar dansarar tala. Í stuttu máli er hún á þessa leið: Dansarar eiga ekki að tala. Langa útgáfan er þá svona: Mér finnst mikilvægt að það tjáningarform sem er í brennidepli eigi að fá að njóta sín og notkun á öðrum formum eigi að vera í lágmarki sé því komið við. Í þessu samhengi nefni ég að febrúarsýning ID var ekki mér að skapi, sérstaklega ekki síðara verkið á dagskránni.

www

Töff og kúl
27. 04. 2007 | Frá mér

Um helgina fer fram hin árlega og áratugagamla Fossavatnsganga. Ég veit að það er klisja en gangan í ár er sjálfsagt sú viðamesta frá upphafi. Til leiks eru skráðir keppendur frá mörgum heimshornum þó fyrirferðamestur sér auðvitað ísfirskur almenningur sem gerir gönguna einstaka. Einhver hafði á orði að um helgina stefndi í einskonar litlu-páska þar sem fjöldi fólks streymir vestur og hyggst að sjálfsögðu bæta við frídegi til að tengja við verkalýðsdaginn á þriðjudag. Fossavatnsgangan hefur alla burði til að verða enn stærri og ég er þess fullviss að það verður ekki aðsóknin sem hindrar hana í að stækka - öðru nær, það verður aðstaðan heima.

Ísafirði og jafnvel Vestfjörðum er að takast að skapa sér sérstöðu á landinu hvað skemmtilega og hressandi viðburði varðar. Skemmst er auðvitað að minnast Skíðaviku og rokkhátíð um síðastliðna páska. En það er ekki allt.

Tónlistarhátíðin Við Djúpið verður haldin í fimmta sinn í sumar. Það er mér sönn ánægja og heiður að fá að taka þátt í þessu magnaða verkefni sem verður sífellt stærra og stærra (klisja aftur). Hátíðin í ár er sérstaklega glæsileg og ber auðvitað hæst hve fjölbreytt hún er og alþjóðleg. Að öðrum ólöstuðum nefni ég Evan Zyporin sem er víst mjög frægur. Hann kennir á gamelan og það í fyrsta skipti á Íslandi.

Svo er þaðAct Alone. Vinur minn Elfar Logi lyftir þarna sannkölluðu grettistaki, nánanast einn. Og (getiði... klisja) í ár sprengir hátíðin öll met. Og af dagskrárliðum ársins hlakka ég mest til að sjá ferðafélaga minn Ole Brekke með hin bráðfyndna trúð Otomoto sem sló rækilega í gegn í fyrra og svo auðvitað hana Þórunni með nýjan einleik sinn byggðan á sögunni um Pílu Pínu - Steinarnir eru strengir, strengina vatnir knýr....

Ég læt þessari yfirreið minni lokið með að nefna Skjaldborgarhátíðina sem ég kem aðeins að ásamt góðum mönnum. Það er óhætt að segja að hið fallega Skjaldborgarbíó lifni við þegar sýndar verða á 3. tug heimildamynda eftir Íslendinga eða um þá og landið þeirra. Margar myndir eru girnilegar, svo sem myndin um bensínstöðina á Flateyri með enga aðra en Gógó í aðalhlutverki, nú og myndin um Sigurrós í Evrópu.

www

Kæra dagbók
26. 04. 2007 | Frá mér

Einu sinni sagði Þórhildur nokkur við mig, og þóttist hafa vit á málnu, að ég hefði beinabyggingu dansara. Þetta var fyrir nokkrum árum og ég hef passað að gleyma þessu ekki. Hún bætti reyndar við að það væri of seint að geta sér mat úr því en vitneskjan engu að síður góð.

Ég hef ekki lagt í vana minn að skrifa hérna dagbókarfærslur í eiginlegum skilningi en gærdagurinn gefur alveg tilefni til þess:

Ég settist inn í leigubílinn við aðalinngang Borgarleikhússins og klukkan var 21:15. „Þjóðleikhúsið takk,“ sagði ég. Já. Úr neðra í efra eins og einhver sagði, sá gerði það reyndar öfugt en það er önnur saga. Á báðum stöðum áttu sér stað viðburðir í lífi mínu. Í Litla sviðinu við Listabraut var síðasta auglýsta sýningin af Eilífri hamingju í bili. Ótrúlega skemmtilegum og lærdómsríkum kafla að ljúka. En sama kvöld hófst annar. Tíminn einn verður að leiða í ljós hvert hann stefnir, kaflinn, en ég steig mín fyrstu skref í dansverki í gærkvöldi - og það á stóra sviði Þjóðleikhússins, klukkann 21:50. Magnað ekki satt?

Getur verið að Þórhildur hafi haft rangt fyrir sér? (Sko um síðari hlutann?) Ekki gott að segja. Er kúl að svara eigin spurningum? Ég veit það ekki.

Kæra dagbók. Í dag fékk ég mér líka fyrsta mjólkurhristing sumarsins. Hann var mjög góður, með súkkulaðibragði.

www

Koma svo!
25. 04. 2007 | Frá mér, Fjölmiðlar

Á námsárum mínum í Svíþjóð (hehe) lagði ég töluverða áherslu á lestur dagblaða. Ég var jú í sænskunámi. Stór hluti námstímans fór því í að sitja á kaffihúsum og lesa blöðin, af illri nauðsyn auðvitað, það sér hver maður í hendi sér. Sænska dagblaðaflóran er ágæt og mér tókst að bindast böndum við flest stóru dagblaðanna. Las Svenska Dagladet þó einna mest og til að fylgjast með dægurmálunum fletti ég Aftonbladet þegar ég kom því við. Sérstaka athygli mína vakti umfjöllun sænskra blaða um íþróttir. Skemmst er frá því að segja að ég fór að lesa íþróttasíðurnar mun betur en ég gerði hér heima. Þeim þarna hefur tekist að gera umfjöllunina áhugaverðari með einhverjum hætti.

Viðskiptablaðið, sem ég get reyndar alls ekki sagt að ég lesi reglulega, hefur komið skemmtilega á óvart síðan það varð dagblað. Í sérstöku uppáhaldi eru þátturinn Myndmál sem príðir að jafnaði opnu í blaðinu. Nýverið annsi góðar myndir af miðbæjarbrunanum. Fyrir nokkru, þegar heimsmeistarmótið í sundi stóð sem hæst, birti blaðið skemmtilega myndasyrpu frá mótinu sem fékk mig til að stoppa aðeins við og kynna mér málið. Vel gert.

Á stundum hef ég verið bitur út í svokallaðar íþróttafréttir. Það fer, frómt frá sagt, í pirrurnar á mér þegar úrslit í ómerkilegum deildum kvennabolta eða eitthvað þaðan af verra, eru þulin upp á besta tíma í útvarpi og sjónvarpi. Ég átta mig hreinlega ekki á því hvaða erindi þetta á þangað. Svo er annað, ekki endilega skárra og það eru beinu útsendingarnar sem trekk í trekk riðla dagskrá Sjónvarpsins. Þá á ég ekki endilega við mikilvæga leiki landsliðanna eða úrslit í efstu deildum (sem auðvitað að eiga að vera klukkan 2 á laugardögum en ekki klukkan 8 á miðvikudagskvöldum) heldur undanúrslit og þvíumlíkt. Mér er það einkar minnistætt þegar bein útsending frá hátíðarguðsþjónustu á Kristnihátíð á Þingvöllum árið 2000 var rofin til að koma beinni útsendingu frá Formúlunni að. Taktlaust. (Skít því hér inn að umsjónarmaður Formúlunnar í Sjónvarpinu verður seint talinn með betri sjónvarpsmönnum.)

Fréttir gærdagsins í dönskum fjölmiðlum eru tvær. Og báðar af skyndiverkföllum. Annað var SAS verkfall, ekki það fyrsta í röðinni, en hitt stutt verkfall íþróttaritstjórnarinnar hjá DR því í dag var tilkynnt um 64% niðurskurð hjá íþróttadeild danska ríkisútvarpsins. DR hefur staðið sig vel í mörgu og RÚV ætti virkilega að líta til þeirra frænda okkar í nýja, fína og dýra Útvarpsbænum á Amager. Þrátt fyrir að Peter Møller, íþróttavertinn góðkunni, missi sig í frústrasjón yfirir niðurskurðinum, held ég að RÚV ætti ekki síst að taka sér þessar niðurstkurðartillögur til fyrirmyndar.

(Meðfylgjandi myndir eru teknar af Myndmáli Viðskiptablaðsins.)

www

n   Úr pokahorninu
Forsíða
Baksíða
Skjalaskápurinn
Úr dagsins önn
Tenglasafn
Fréttaritarar
Hvíta tjaldið
Reykjavíkurfluvöllur

n   Úr þjóðskrá
Greipur Gíslason
24 ára frá Ísafirði.


Nánar

n   Úr tenglasafninu
Elín Hansdóttir
Verdens gang
Sunna Hermanns
Sorpa
Innocent drykkir

n   Úr fílófaxinu
Aug 2010 September 2010 Oct 2010
S M T W T F S
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30